How animated are you?

You know.

When you talk to someone.

And shit.

Last night I dreamt I was in a taxi cab driving towards the capital of either Uganda or Angola.

It was overcast and the city was nested on a deep valley surrounded on all sides by mountains.

Nothing makes sense.

Sleeping or awake

Boozing in the evening.

There was a time when I did that every couple of days, same place each time, just so that I had a chance of meeting a girl I fancied, before I had her phone number.

I did get her phone number in the end.

But it didn’t work out.

Was that last year? Or the year before?

I shouldn’t worry.

Remembering is pointless after all.

Right now I’ve got the bar to myself and there really is nothing else worth thinking about


Απλωννω τζιαι θωρω το ταβανι.

Ανοικτα σιερκα ποθκια ωσπου φτανουν.

Σκεφτομαι οτι το κρεβατι θα πρεπει να θεωρειται μια που τις καλυττερες εφευρεσεις της ανθρωποτητας.

Οταν ξαπλωννεις ανασιελλα φαινεσαι πιο μακρυς τζιαι πιο μεγαλος.

Σαννα τζιαι θωρεις το κορμι σου που ενα μικροσκοπικο ελικοπτερο

Σκεφτουμαι να σηκωθω να παω σε κανενα μπαρ παλε αλλα βαρκουμαι το οδηγημα.

Ψεματα. Εν το βαρκουμαι, ειμαι κουρασμενος. Φανταζομαι τον εαυτο μου να πατα πεζινα τζιαι φρενο, να καρτερα σε ακομα μια διασταυρωση για να γυρισει πρασινο το φαναρι τζιαι ουτε καν το αυτοκινητο εν θελω να δω μπροστα μου.

Πισω στο κρεβατι.

Σκεφτομαι να παω ως το ψυγειο για να πιω ενα που τζεινα τα αναψυκτικα χωρις ζαχαρη αλλα μετανιωνω σκεφτομενος οτι τα πραματα που εσιει μεσα μαλλον εν σιειροττερα που την ζαχαρη.

Διω μιαν υποσχεση στον θεο της καταναλωσης οτι εννα το πιω αμαν ειμαι πολλα depressed για να αποκτησει τζιαι καποιο νοημα η πραξη. Η μαλλον οι τοσο νοημα οσο σχημα. Ενα σχημα κωμικο, μια προσωπικη αποπειρα παρωδιας των κανονων της συγχρονης ζωης. Αναψυκτικο αντι αλκοολ, μονος μου για να γελω.

Εψες για μιση ωρα ανταλασσα τζιαττιστα που το chat με εναν παρεα. Ηταν καλη μονομαχια τζιαι εγελασαμε τζιαι οι θκυο. Σπανιο το γελιο πισω που την οθονη – δαμαι λλιοστευκει τζιαι στην κανονικη ζωη.

Η Παρασκευη τζιαι το Σαββατο ηταν απογοητευτικα με εξαιρεση ενα τριωρο. Εν τζιαι μπορει να σε κρατησει ενα τριωρο καθε εφτομαδα.

Εν μπορει;

Ε τοτε πως τζιαι εισαι δαμαι τζιαι γραφεις;


Καλα σιωπω.

Εν ξερω γιατι το γυρισα στο τριτο προσωπο. Ετσι εφκηκε.

Περιμενω να καμει τζεινη την καταιγιδα που μας λαλουν οτι εννα καμει που το ραδιο αλλα σαννα τζιαι περιπαιζουν μας.

Η βροσιη την νυχτα εν καλη παρηορκα. Δια σου μιαν αισθηση οτι ωσπου ππεφτει ο κοσμος εν σταματημενος. Διαλειμμα. Τζιαι αμα σταματησει αρκεφκουν τα γραναζια να ταρασσουν παλε.

Αλλα βροσιην τωρα εν εσιει τζιαι τα γραναζια εσιει ωρα που τα ακουω. Σκεφτομαι να παω στο ψυγειο τελικα. Σκεφτομαι να θωρω το ταβανι ωσπου να τζοιμηθω. Οτι τζιαι αν καμω ενναν παντελως ασημαντο.

I woke up from an afternoon sleep feeling somewhat differently than usual.

It felt like I was the only living person in the universe.

A mix of dread and loss of identity.

Like a law of physics or a mathematical pattern briefly becoming self-aware.

And after that I felt an outpouring of love welling from inside only for it to evaporate a brief moment later after it was hit by the realisation that it had no where to go to from here.

And now, while I am writing this post, I feel spent.

I don’t know if it is right to call it dancing.

The word for me carries with it notions of skill and craftmanship.

Of which I have none.

So I guess what I did last night was moving my body and the parts attached to it in a way that matched – as best as possible – the invisible shapes and forms of the music that washed on me.

Moving away from self-observation and onto the world-that-isn’t-me I would say that the music on that specific two hour stretch was good stuff. Fuckin good stuff.

That however was not on its own sufficient to change what is for me the most frustrating thing whenever I find myself in performances of this kind


Again and again.

Or in the cypriot we love:

Πολλοι βιλλοι.


Whenever I expect to read a post on the other blogs I read and don’t find one I come here and write one myself so that my self-declared mission is complete.

Deconstruction begins with minor things…