How many showers can you take in a day?

Is there a record for it?

What about useful ones?

But is there a useless shower?

So many unanswered questions

Advertisements

Memories are like fossil fuels.

They oroginate from beings that lived in the distant past.

They are to be found in pits deep in the Earth.

And using them for energy leaves nasty by-products

Alter-memories

Η άλλη Λευκωσία εν κάτι που κτίζεται σταδιακά στη μνήμη μου, περίπου σαν μια πόλη που αναδύεται που τη θάλασσα ή που την ομίχλη, ένα δρόμο τη φορά. Ως τωρά έχω 2 κομμάθκια της.

Το πρώτο εν ένα μεγάλο καφέ με τζαμαρίες στην μια πλευρά τζιαι ένα συνεχόμενο μπαρ στην άλλη. Το πάτωμα εν παρκέ τζιαι εν αρκετά ευρύχωρο. Θυμίζει δεκαετία του 80 γιατί τα χρώματα του χώρου εν αρκετά παρδαλά – ανοιχτά πράσινα τζιαι γαλάζια. Η τοποθεσία του εν κάπου πάνω στο ύψωμα νοτιο δυτικά της Γρίβα Διγενή, στο δρόμο προς το Ρωσσικό Πολιτιστικό κέντρο, μόνο που στην ανάμνηση ένεν απλά έναν ύψωμα αλλά κάτι μεταξύ ψηλού λόφου τζιαι πρόποδα βουνού, με απότομους ανήφορους τζιαι καμπόσα δρομάκια, κάτι όπως τη παλιά Κακοπετριά αλλά με πιο μοντέρνα η μάλλον πιο αστικού χαρακτήρα κτίρια.

Το δεύτερο εν ένα καφενείο που εν τζιαι μπαράκι μαζί κτισμένο με πρόχειρα υλικά, ξύλινες σανίδες τζιαι μουσιαμμάες. Θυμάμαι ότι εν κάπου μες τη παλιά πόλη τζιαι ότι για να πάεις τζιαμαί πρέπει να πιάσεις το δρόμο που πάεις Χαράτσι – Παλιάν Ηλεκτρική αλλά μετά πρέπει να περπατάς αλλό δέκα λεπτά μέσα που χορταριασμένα όφκερα οικόπεδα. Αμαν φτάσεις στο τόπο τζιαι κάτσεις στην αυλή του μπορείς να αγναντεύεις τη θάλασσα αλλά χωρίς να βλέπεις τη παραλία που κάτω γιατί η τοποθεσία τζιαμαί εν αρκετές δεκάδες μέτρα πιο ψηλά.