The cyborg foot

People who used to read this blog – and who also happened to pay attention to what was actually written in it – will know that I am all in favour of human augmentation.

Cybernetic augmentation that is, not penis or boob enlargement.

Yet following the purchase of a new pair of shoes and after browsing what seemed to be an endless stream of designs before that, I feel the need to stress that any future cyborgs must still wear shoes.

If only because they make me feel good looking at them.

Time travel

I don’t know how many of you are X-Files fans – you have to be of a certain age I guess – but the most recent episode was a delight. Not only because it was so funny but also because it really did make me feel that I had travelled back in time, something that took me by surprise

I couldn’t help but notice how incredibly kind time has been for both of the show’s stars. They both look about a decade younger than their age, Duchovny perhaps even more.

And, well, Gillian Anderson still is hot as hell.

This episode was the only thing that made me feel kinda good in a long while.

The meat sentinels

Παω σπιτι

Στο δρομο οι πορνογραφικες διαφημισεις των burgers εν με αφηννουν να ησυχασω.

Στις γιγαντοαφισες μεταμορφωνονται

Απο κομμαθκια κρεας γινονται αφεντες μας. Δυνάστες, που μας παρακολουθουν μπας τζιαι παρεκτραπουμε που την γραμμη που μας υποδειξαν

Τα φωτα του δρομου αλλαζουν

Απο το μαλακο πορτοκαλι στο σκληρο ασπρο.

Στην μεταβαση νιωθω παραξενα, λες τζιαι περνω μεσα που διοδο που ενα κοσμο σεναν αλλο.

Βλεπω το δερμα μου, τα σιερκα μου ν’αλλαζουν χρωμα σαννα τζιαι μεταμορφωνομαι τζιαι εγω ο ιδιος.

Στο ραδιο παιζει μια σονατα, αγνωστο ποιού.

Μακαρι ο δρομος να μεν ετελειωνε ποττέ

Desolation

Περπατητος παω προς τον μακρυδρομο.

Μεσολαβησε αποτυχημενη προσπαθεια για γευμα

Αληθεια, ποτε εγινε τοσο μα τοσο δημοφιλες το μερος

Καποτε εκει εβρισκα και τραπεζι και ησυχια

Καποτε…δεν θυμαμαι αν μιλαω για ενα χρονο πριν η πεντε

Καποτε. Μου αρεσει η λεξη αυτη.

Μια λεξη σαν πλασμα απο αλλο πλανητη. Πολυμορφικη. Προσαρμοζεται στην μνημη σου με την μεγαλυτερη ευκολια.

Δεν με ενοχλει τοσο πολυ που το μαγαζι τωρα φαινεται να εγινε προορισμος για την μιση πολη – αν χωραγαν, ολοι εκει θα πηγαιναν μαλλον – αλλα το οτι σαν περναγα απο εξω πηρα μυρωδια απο πουρο

Παει. Μαγαριστηκε για τα καλα.

Καπου σε μια στροφη του δρομου σταματω.

Σκεφτομαι τα μπουλουκια του κοσμου που θα βρω μπροστα μου αν φτασω στον προορισμο μου. Τα σωματα, τα προσωπα, την βοη.

Τι γυρευω εκει μαζι τους;

Σταματω. Κανω μεταβολη. Κατευθυνση αντιθετη, προς το ερημο μερος του κεντρου.

Ησυχια. Που και που στην αποσταση,  φαινεται καμια ψυχη.

Τα αυτοκινητα που περνουν φανταζουν  μηχανες αυτονομες, με τους ανθρωπους στη θεση του εξαρτηματος

Φυσαει αερας σχεδον παγωμενος λες και το προσπαθει αλλα ακομη δεν το’χει καταφερει.

Ο ουρανος θυμιζει Μπεργκμαν.

Αρχιζω και σιγοτραγουδω.

“Νωρις μπαταρισε ο καιρος και’χει χαλασει”

A private obituary

I liked Bowie

He was one of the greats.

And I don’t say such things often

The creativity, originality and sheer beauty of his work is not matched by many

You always hope such people will die of simple old age in their late 80s or early 90s because, well, they deserve sonething like that.

That’s what makes me angry. Not so much that we die, but that we cannot at least be afforded a gentle death.

It reminds me of something I read, a decade ago

“What good are people anyway? All they do is die”

To be perfectly honest I didn’t want to spend these few days after his death, savouring his music, alone.

But it’s not what we want. It never is.

Add yoghurt and sleep

I have left a cup of fruit yoghurt by the bedsite, its contents consumed save a few scrapes

Occasionally, either while sleeping or during those waking moments outside of time I will catch a whiff of sour milk and citrus.

I wonder whether it will work like the missing ingredient of a spell, the one that will make it work, binding itself to my mind, subtly but significantly altering the tracks upon which my thoughts have been running

Though I have to admit that the most probable outcome will be a queasy feeling when I wake up in the morning.

On water

Tonight I decided to transform all the other people in the place I was to water.

Their movements turned to swirls, their facial expressions to foam, their chatter to the sound of water on water

And thus I was alone, floating on top, at peace and in bliss