The night need not be full of terrors.

When I’m in a room I can hear them in the creaking aluminium and between my heartbeats

It is then that I open my window and stare into the darkness, its vastness and serenity everything as if injected into my veins.

In darkness there is no boundary and no reference points, no reminders of past or future; dripping from rooftops or pooling around streetlamps it negates everything, the blank spaces waiting to be written with whatever reality you desire.

Before closing the window I make the sounds of distant traffic to be the waves of a different ocean crashing to land.

Perhaps sleep will be easier, now.

“You missed a great party last night”

“You don’t say”

(“For everybody else” I wanted to say. But didn’t. Why spoil the happiness of others? I am not yet inhumane)

Πριν χρονια εγραφτηκα μελος στη νεολαια του Δημου Κερυνειας επειδη καποιος παρεας εισιε καποιο παρεα μεσα στα πραματα τζιαι εκαμναν τζιαι εκδηλωσεις τζιαι τζιαι τζιαι

Με τη Κερυνεια εν εχω σχεση, με την επαρχια μονο ο παππους μου που ηταν που το Καζαφανι.

Τα χρονια επερασαν, εσταματησα να πιαννω προσκλήσεις για εκδηλωσεις η μπορει να εσταματησαν τζιαι οι εκδηλωσεις, οσοι τζιαι οσες εγνωρισα τζιαμαι επαντρευτηκαν τζιαι εκαμαν οικογενειες, ξερετε πως παν τα πραματα.

Το μονο που εμεινε που τουντην ιστορια εν κατι Sms που πιαννω στο κινητο μου, ποτε αραια τζιαι ποτε συχνα που με ενημερωνουν οτι επεθανε ο ταδε Κερυνιωτης τζιαι ποτε εν η κηδεια

Αν το γραφω τούτο δαμαι εν επειδη πιστευκω οτι τιποτε αλλο εν φανερωνει τοσο απλα τζιαι τοσο συμπυκνωμενα που βρισκεται το “κυπριακο προβλημα” σημερα, εξω που τα οσα παραμυθια πουλουν διαφοροι στο κοσμο.


Someone has been reading a lot of my posts recently.

It’s either a spam bot or someone overcone with morbid curiosity

I thought of paraphrasing that famous line from Shakespeare’s Richard the Third

But I could not think of something to exchange for my kingdom.

Not to mention that the kingdom is pretty shit to begin with

I do wonder what I am turning into you know

Perhaps into one of those complicated clockwork automatons

Where under a series of porcelain layers

There are a myriad gears whirring away

Oblivious to existence