Εσιει πολλυν τζιαιρο να γραψω για την ομορφκια.

Την οποιανδηποτε πτυχη της ομορφκιας.

Σημαδια των καιρων

Ακομα τζιαι αν η μνημη μου παραπλανα με τζιαι εγραψα κατι που δεν το θυμαμαι, το οτι δεν το νιωθω αυτη την στιγμη εν αρκετο.

Εσταματησα να γυρευκω κρυμμενα δωματια τζιαι κωδικοποιημενα μυνήματα εκτος των αλλων.

Τελευταια εχω την αισθηση οτι ζω την ζωη μου  πανω σε ενα καρουζελ που γυριζει εξαιρετικα αργα. Τοσον αργα που μονο αμαν μεινω εντελως ακινητος για λλια λεπτα το καταλαβω.

Εν εσιει σχεση με την περιστροφη της γης

Για μα μεν μου πει κανενας εξυπναδες

Εν η αισθηση του να αποφασιζεις να απλωσεις το σιερι σου για να τζισεις πανω σε κατι αλλα ωσπου να φτασει το σιερι σου τζιαμε ο στοχος σου να εν ελαχιστα πιο δεξια η πιο αριστερα.

Τζιαι αντι να εσιεις επαφη

Να πιαννεις αερα

So as I was heading towards the Comic Con entrance there was a guy going the other way wearing a t-shirt that I almost thought of wearing but changed my mind at the last moment

It was a tshirt that I’ve bought off an Internet shop three or four years ago and I had not seen anyone wearing it since then. As a result it had become a piece of my identity, an extension of my body, my skin, my very being.

It’s not a bad tshirt either.

Witnessing someone else wearing it was a moment filled with dread and raw terror, a combination of witnessing your doppelganger and yourself from years in the future.

If I was wearing it too I would probably roll into a ball and sob uncontrollably

So now I’ve found my nemesis.

Τα παραλληλα συμπαντα μπορει να διαφερουν στις πιο μικρες λεπτομερειες.

Αν ο πρωτος που εκτιζε μαυσωλείο εν ονομαζετουν Μαυσωλος τοτε δεν θα εκτιζε μαυσωλειο αλλα κατι αλλο

Καποιες φορες βρεθουμαι σε παραδρομους που ενω μπορει να εν δεκα λεπτα που το σπιτι μου να μεν επισκεφτηκα ποττε στη ζωη μου

Τζιαι οταν το αντιλαμβανομαι βλεπω το ενα σπιτι μετα το αλλο παραθυρο με παραθυρο, πορτα με πορτα.

Γιατι ακριβως νιωθω οτι με το να στριψω σε τζεινο το δρομο βρεθουμαι σε μιαν αλλη εκδοση της πολης μου.

Τζιαι οτι αμαν φκω πισω στον κυριο δρομο εννα συνεχισω να ειμαι σε τουντην αλλη πολη.

Οταν οδηγω σκεφτομαι περιεργα, εν αληθκεια.

Σαν εξαφνα

Το καλοτζιαιρι αποσιερετα με οπως ο θεος τον Αντωνιο.

Καλα, οι ακριβως.

Με καποια αποσταση

Αντι θεσπεσιες μελωδιες εν το βουητο των ζιζυρων που σβηνει σαν ερκεται η νυχτα

Τζιαι σε αντιθεση με τον Αντωνιο, εν μου εχαρισε οτιδηποτε που να αντεξει μετα το Φθινόπωρο.

Αν και νομιζω οτι ακομα τζιαι τουτη η προβλεψη εν αισιοδοξη

Παραδοξως ομως – γι’αυτο γραφω τζιαι το ποστ – εν διακατεχομαι απο πικρια η θυμο οπως συνεβαινε αλλες φορες

Μαλλον αποδοχη.

Μαλλον κατανοηση.

So I got to pay my share for the drinks.

I open my wallet and the first thing I see is the ticket for the Thanasis Papakostandinou concert.

By the way I’m drunk

So the first thing I think   is, well, I can pay with the ticket

I mean, if the guy has a time machine he can go back and get into the concert for free.

Then my mate intervenes and reminds me that I have to pay in Euros

The night continues

Τελικα οι μονες εκδηλωσεις που επηα ουλλο το καλοτζιαιρι τζιαι αξιζαν ηταν το Windcraft festival τζιαι η συναυλια του Θαναση.

Οι υπολοιπες, οπως τζιαι οτιδηποτε αλλο τουντους τρεις μηνες ηταν forgettable – ειτε με λλιη προσπαθεια ειτε χωρις.

I have to stop thinking about gears

It has somehow lodged itself in my brain like some kind of tropical river worm

Maybe that post I did a while back was a malevolent meme, spread via eye contact.

I can’t imagine a time where someone will depend on me to give them hope, solace or courage

But I will do my best if that time ever comes

What else is there to do?

Πολλες τραγωδιες τωρα τελευταια

Τζιαι δαμαι τζιαι στο εξωτερικο

Εν εχωνεψα ποττε μου το ποσο ευκολα μπορουμε να πεθανουμε

Νομιζω τουτος εν ενας που τους λογους που με εσπρωξαν στο να ασπαστω την ιδεολογια του transhumanism

Το ανθρωπινο σωμα εν σχεδον γελοιο ως προς την ανθεκτικότητα του – εν ενα σακκι με ζελε.

Μετα που 50 000 χρονια (νομιζω) ο Homo Sapiens εν τζιαιρος να αναβαθμιστει

Due to massive redevelopment in the downtown district of the UK city where I studied, most of the places in which I had happy memories have either been boarded up, changed completely save for the mortar in the walls or thoroughly demolished

Just as well.

One less place for nostalgia to lay its traps