Οσο πιο πολλα το σκεφτομαι τοσο πιο πολλα ενισχυεται η πεποίθηση μου οτι η υπαρξη μιας πολιτιστικης ταυτοτητας πλησιον της ελληνικης στη Κυπρο σημερα εν το αποτελεσμα μιας ευτυχούς συγκυριας παρα συνειδητων πραξεων – απο τους Κυπραιους η αλλους – προς αυτη την κατευθυνση.

Ως ερασιτεχνης μεσαιωνοδίφης (ναι, τη λεξη εν που το λεξικο που την ηβρα) πολλες φορες ανετρεξα στην ιστορια της Ανατολιας και συγκεκριμενα στο Αρμενικο βασιλειο της Κιλικιας – της περιοχης ακριβως που πανω που την Κυπρο τα βουνα της οποιας μπορουμε να δουμε τζιαι που δαμαι σε καθαρες στεγνες μερες.

Τζιαι καθε φορα που θκιαβαζω την ιστορια της αναποφευκτα φταννω στο τελος της υπαρξης οι του βασιλειου του ιδιου (με την Οθωμανικη κατακτηση) αλλα του Αρμενικου πληθυσμου του που ηταν τζιαι η ψυσιη του -η εξολοθρευση του κατα την Αρμενικη Γενοκτονία.

Γενικα οτι τζιαι αν λαλουμε – αν μας λαλουν στην περιπτωση των σχολειων – για τους Οθωμανους (οι οποιοι ας μεν ξεχνουμε μπορει να ειχαν καταγωγη τζιαι που τα Βαλκανια τζιαι που την Μ.Ανατολη παρα μονο που την “σημερινη Τουρκια”) εν επροσπαθησαν να καμουν γενοκτονια στη Κυπρο τον τζιαιρο που την ειχαν – σφαγες σιουρα αλλα οι σε βαθμο που να εξαλειφαν ειτε το ελληνοφωνο ειτε το χριστιανικο στοιχειο. Ισως να ηταν πιο πραγματιστες τζιαι λιοττερο ιδεολογικα φανατισμενοι απο οτι νομιζουμε.

Οι νεοτουρκοι τζιαι στις επομενες δεκαετιες οι εθνικιστες του Κεμαλ εν ειχαν ενδοιασμους στο να ξεπαστρεψουν τους χριστιανικους πληθυσμους οπως ολοι γνωριζουμε. Αλλοι καιροι αλλα ηθη, το σημα κατατεθεν του 20ου αιωνα

Για να καταληξω, η σκεψη που καμνω εν οτι αν δεν ημασταν αποικια των Εγγλεζων τζεινα τα χρονια πιστευκω οτι πολλα ευκολα θα εμπορουσε η γενοκτονια των Αρμενιων να γινει Αρμενιων και Κυπριων. Ενα πεταμα η Κυπρος που την Ανατολια, ευκολα θα εμπορουσαν να συναξουν τον πληθυσμο σε καραβια τζιαι να τον ξαποστειλουν στις ερημους της Συριας τζιαι του Ιρακ η απλα να μας σφαξουν ουλλους. Μετα θα ερκετουν εποικισμος τζιαι τα μονα Ελληνικα στη Κυπρο θα τα εβρισκες σε ερηπια, οπως με τα Αρμενικα στην Ανατολια.

Ισως λοιπον να πρεπει να ειμαστε καπως πιο ταπεινοι τζιαι να μεν εχουμε παροξυσμους υπερηφανειας για τον “αγερωχο Κυπριακο Ελληνισμο” ουτε να πιππιλουμε πολλα την Ρωμιοσυνη του Μιχαηλιδη γιατι μπορει να εγραψε οτι (ολοκληρη) η Ρωμιοσυνη εννα χαθει οντας ο κοσμος λειψει αλλα που την αλλη εν τζιαι ειπε τζιαι ποση εννα μεινει – καποτε Ρωμιοσυνη εισιε τζιαι στην Μικραν Ασια τζιαι στην Αιγυπτο.

Επομενως εν πιο καλα να χρησιμοποιουμε το παρελθον για να μαθαινουμε πως να διαχειριστουμε το παρον τζιαι το μελλον, να εχουμε το νου μας μες τη κκελλε μας τζιαι να σιερουμαστε μονο γιατι μας δινεται η ευκαιρια να καμουμε – αν τα καταφερουμε – κατι καλο για το τοπο μας

I’ve eaten the biggest green salad I’ve had in my life.

I’ll be shitting green for days

And my ass will file for an eco-friendly certificate.

Scatological humour. Here, in Nightfall, after a decade

Great times!

I am wondering what the equivalent of running naked screaming is in blog post terms

Unless I am already doing that. 

Maybe.

I’ve read a lot of articles about asteroid impacts this week.

They are mesmerising for reasons I do not comprehend.

Continuing my rumblings, I am curious to see if I will outlive the Brownie plague.

I dream of a time when no one will even remember what they were, their time in history collectively purged

Part of me wishes that humanity was much older, if only because I’d love to keep hearing of weird and wonderful lost civilisations, of ruins found in Antarctica or at the bottom of the Atlantic.

This Summer everything looks dirty to me for some reason.

Maybe we’ve finally reached the point of perma-dust here;  a permanent Instagram filter that’s on top of everything.

I’ve grown tired of the season hallmarks.

the generic jazz festivals with the same mix of bands every time – it’s either fifteen minute long sax solos if the band is a straight jazz band or fifteen minute long percussion solos if it’s one of those “Middle East meets North Africa meets Asia Minor” bands

The generic electro-funk-rock festivals playing the same kind of party music every year, regardless of who the band or DJ is.

The more I think about it the clearer it gets: the feeling that Summer here is one long brand-sponsored event, as soulless as the plastic paper of the broschure it’s advertised on.

There Will Come Soft Rains

Σημερα επερνουσα εξω που ενα γηπεδο ποδοσφαιρου.

Το γρασιδι εισιε ενα πηχτο κιτρινοκόκκινο χρωμα που σου εδειχνε οτι αποδήμησε εις Κύριον πριν κατι μηνες.

Την ιδια ωρα οι αυτοματοι ψεκαστηρες νερου εδουλευκαν σε πληρη ισχυ.

Σπανια νιωθω τον εξω κοσμο να συμπληρωνει τοσο απλα τη εσωτερικη μου κατασταση.