Πριν χρονια εγραφτηκα μελος στη νεολαια του Δημου Κερυνειας επειδη καποιος παρεας εισιε καποιο παρεα μεσα στα πραματα τζιαι εκαμναν τζιαι εκδηλωσεις τζιαι τζιαι τζιαι

Με τη Κερυνεια εν εχω σχεση, με την επαρχια μονο ο παππους μου που ηταν που το Καζαφανι.

Τα χρονια επερασαν, εσταματησα να πιαννω προσκλήσεις για εκδηλωσεις η μπορει να εσταματησαν τζιαι οι εκδηλωσεις, οσοι τζιαι οσες εγνωρισα τζιαμαι επαντρευτηκαν τζιαι εκαμαν οικογενειες, ξερετε πως παν τα πραματα.

Το μονο που εμεινε που τουντην ιστορια εν κατι Sms που πιαννω στο κινητο μου, ποτε αραια τζιαι ποτε συχνα που με ενημερωνουν οτι επεθανε ο ταδε Κερυνιωτης τζιαι ποτε εν η κηδεια

Αν το γραφω τούτο δαμαι εν επειδη πιστευκω οτι τιποτε αλλο εν φανερωνει τοσο απλα τζιαι τοσο συμπυκνωμενα που βρισκεται το “κυπριακο προβλημα” σημερα, εξω που τα οσα παραμυθια πουλουν διαφοροι στο κοσμο.

Twelve

Someone has been reading a lot of my posts recently.

It’s either a spam bot or someone overcone with morbid curiosity

I thought of paraphrasing that famous line from Shakespeare’s Richard the Third

But I could not think of something to exchange for my kingdom.

Not to mention that the kingdom is pretty shit to begin with

I do wonder what I am turning into you know

Perhaps into one of those complicated clockwork automatons

Where under a series of porcelain layers

There are a myriad gears whirring away

Oblivious to existence

I think I’ve somehow elevated pasta to my favourite comfort food.

Which is to say when I’m in bad shape I usually go out for spaghetti.

Only because doing the dishes cancels out whatever bemeficial effects it has pn me

There’s a river and it’s always night

The lives of others are the flickering lights on the other bank and the muffled sounds that drift over the currents to reach me

My life is the grass on my back, the milky glow of the moon and this music

Νομιζω την τελευταια γεφυρα εκρουσα την πριν ενα χρονο περιπου. Η τρια. Εν θυμουμαι. Something she said. Something I said. Doesn’t matter. Perhaps it never did.