Σε μια ζωη χωρις συγκινησεις it’s the little things that count

Ποψε ας πουμε εφαα σπαραγκια

Αρα τουλαχιστον το κατουρημα μου ενναν διαφορετικο

Advertisements

The wine bar has a Sunday food event.

Everybody is outside so the entire bar is mine.

Not the first time that’s like this.

Funny.

There seems to be an almost metaphysical reason for this, as if they would dissolve into ash if they set food inside

The noise coming from their chatter reminds me of cicadas

The only difference is, the cicadas sound better.

How much despair can you fit in a swipe?

Sometimes I imagine the entire world moving together with my swipe, tearing up everything in the process until there’s just a pile of rocks floating in space like it was always to be this way.

Junk.

Τζιαι οι ζωες χωρις συγκινησεις εχουν τα διλημματα τους

Ας πουμε ποψε ηρτα σπιτι μετα που ποτο. Προσπαθω να αποφασισω αν θα θκιαβασω στο κρεβατι ( new book fresh from the post office ) τιτσιρος, με το σωβρακο, με τη βερμουδα η με το μακρυ παντελονι που εφορησα στην εξοδο.