Οταν η ζωη σου εν εσιει συγκινησεις κολλουν πανω σου διαφορα περαστικα σκουπιδια

Προψες απεναντι που το τραπεζι μου ενας τυπος εμιλαν σε 2 κοπελιες για σαλατες επι μισην ωρα – εμενα εφανηκε μου οτι επηεννε ωρες αλλα τελοσπαντων. Αβοκαντο, χορτα διαφορων ειδων, σποροι τζιαι καμποσα αλλα χορτοφαγικα συστατικα εκαμναν παρελαση μπροστα μου. Εν εκαταλαβα αν οι κοπελλες ηταν χορτοφαγες τζιαι επελλαναν πανω του, αν ηταν τζεινος χορτοφαγος τζιαι επροσπαθαν να τες ριψει η τζιαι τα θκυο μαζι. Παντως αθρωπο να μιλα με ετσι παθος για μαρουλια εν εξανακουσα ποττε στη ζωη μου ουτε θελω να ξανακουσω ποττε.

All I wanted was to enjoy a drink γαμωτο

Advertisements

Σε μια ζωη χωρις συγκινησεις it’s the little things that count

Ποψε ας πουμε εφαα σπαραγκια

Αρα τουλαχιστον το κατουρημα μου ενναν διαφορετικο

The wine bar has a Sunday food event.

Everybody is outside so the entire bar is mine.

Not the first time that’s like this.

Funny.

There seems to be an almost metaphysical reason for this, as if they would dissolve into ash if they set food inside

The noise coming from their chatter reminds me of cicadas

The only difference is, the cicadas sound better.

How much despair can you fit in a swipe?

Sometimes I imagine the entire world moving together with my swipe, tearing up everything in the process until there’s just a pile of rocks floating in space like it was always to be this way.

Junk.