Παραξενες εποχες

Νιωθω οτι πριν χρονια πολλα εζησα κατι που ηταν ταυτοχρονα απελπιστικα κοινοτυπο τζιαι τρομερα συνταρακτικο.

Μπορει να εφκηκα εξω που την πλαινη πορτα αντι που την κυρια.

Η να εθκιαλεξα να περπατησω στο γρασιδι αντι στο μονοπατι.

Τζιαι την αμεσως επομενη στιγμη αννοιξε ακομα ενα συμπαν, μαζι με ενα   ακριβες αντιγραφο του εαυτου μου. Στο επομενο βημα μου εγω εβρεθηκα στο ενα, τζιαι ο doppelganger μου στο αλλο.

Τζιαι εσυνεχισαμε τη ζωη μας ως τωρα.

Τζεινος ευχαριστημενος τζιαι ανετος στο δικο του συμπαν τζιαι εγω το αντιθετο στο δικο μου.

Καποιες φορες αναρωθκιεμαι τι καμνει σαν γραφω δαμαι

Οπως ποψε.

——————–
Τελικα το τι μου λειπει παραπανω που ουλλα ειναι να συναντησω ξανα “απαλές ψυχές με τρόπους που τους διέπει καλοσύνη – πόθος ευγένειας – ηρεμία”

Ηρεμια.

Προπαντως ηρεμια

Εξαιρετικα σπανιο

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s