Desolation

Περπατητος παω προς τον μακρυδρομο.

Μεσολαβησε αποτυχημενη προσπαθεια για γευμα

Αληθεια, ποτε εγινε τοσο μα τοσο δημοφιλες το μερος

Καποτε εκει εβρισκα και τραπεζι και ησυχια

Καποτε…δεν θυμαμαι αν μιλαω για ενα χρονο πριν η πεντε

Καποτε. Μου αρεσει η λεξη αυτη.

Μια λεξη σαν πλασμα απο αλλο πλανητη. Πολυμορφικη. Προσαρμοζεται στην μνημη σου με την μεγαλυτερη ευκολια.

Δεν με ενοχλει τοσο πολυ που το μαγαζι τωρα φαινεται να εγινε προορισμος για την μιση πολη – αν χωραγαν, ολοι εκει θα πηγαιναν μαλλον – αλλα το οτι σαν περναγα απο εξω πηρα μυρωδια απο πουρο

Παει. Μαγαριστηκε για τα καλα.

Καπου σε μια στροφη του δρομου σταματω.

Σκεφτομαι τα μπουλουκια του κοσμου που θα βρω μπροστα μου αν φτασω στον προορισμο μου. Τα σωματα, τα προσωπα, την βοη.

Τι γυρευω εκει μαζι τους;

Σταματω. Κανω μεταβολη. Κατευθυνση αντιθετη, προς το ερημο μερος του κεντρου.

Ησυχια. Που και που στην αποσταση,  φαινεται καμια ψυχη.

Τα αυτοκινητα που περνουν φανταζουν  μηχανες αυτονομες, με τους ανθρωπους στη θεση του εξαρτηματος

Φυσαει αερας σχεδον παγωμενος λες και το προσπαθει αλλα ακομη δεν το’χει καταφερει.

Ο ουρανος θυμιζει Μπεργκμαν.

Αρχιζω και σιγοτραγουδω.

“Νωρις μπαταρισε ο καιρος και’χει χαλασει”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s