The Passenger goes to the theatre

Εν εκαταλαβα ακριβως τι υποτιθεται οτι ειναι το (M)addam’s Family. Εκτος που το λογοπαιγνιο τζιαι ισως ενα κομματι της αισθητικης σε σκηνικα τζιαι κοστουμια εν εσιει καμια σχεση με την – υποθετω- γνωστη ταινια. Γιαυτο τζιαι αναγκαστικα εννα σκεφτω οτι ηταν ενα κολπο για να τραβησουν κοσμο.

Εκνευριζουν με τουντα μασκαραλλικια

Τελος παντως, οπως ειπα τζιαι στην αρχη εν εκαταλαβα τι ακριβως ειναι. Η τι θελει να ειναι.

(Οπως ειπε τζιαι ο Χαρης Γεωργιαδης για την Ελλαδα ενα πραμα)

Εργο με την εννοια της περιπετειας, δηλαδη με διαδοχικα συμβαντα σιουρα εν ενει. Εσιει μιαν αρχη με σταδιακη εισοδο των χαρακτηρων αλλα τζιαμαι που νομιζεις οτι εννα εσιει πλοκη τιποτε εν γινεται – αφηγειται ο καθενας διαφορα πραματα ειτε τραγουδιστα ειτε σε προζα, καπου στο ενδιαμεσο γυριζουν το σε μιαν χλιαρη σάτιρα εναντιον της πατριαρχιας τζιαι μετα τελειωνει,  καπως αποτομα τζιολας.

Την σατιρα λαλω την χλιαρη γιατι αν τζιαι στην αρχη κτυπα την προπαγανδα υπερ της πατριαρχιας οπως φκαινει που την θρησκεια, εν μια μαλλον υποσημειωση στην ας πουμε κυρια γραμμη της παραστασης που ενεν τιποτε αλλο που την συνοψη σειρων οπως το Sex and the City. Γυναικα βρισκει συνεχεια αντρες αλλα εν ουλλοι σκαρτοι τζιαι συνεχιζει να γυρευκει με αυξανομενη βαριεστημαρα για το θεμα.

Που παει να πει οτι στο τελος, εκτος που το οπτιακουστικο κομματι – τα σκηνικα τζιαι τα κοστουμια – εν αφηννει τιποτα για να παρεις μαζι σου, τιποτε για να σκεφτεσαι σαν φευκεις. Τουτο θα το αποδεχομουν αν ηταν μια καλη κωμωδια. Αλλα ουτε κωμωδια ηταν – αφου εν εισιε πλοκη οπως ειπα- ουτε τζιαι ιδιαιτερα αστεια. Γιατι μια παρασταση θελει κατι παραπανω που παραξενες φωνουες τζιαι γκριματσες για να εν γενικα αστεια, εκτος που καποιες μεμονωμένες στιγμες.

Σαν υστερογραφο να γραψω οτι τα παραπανω που τα τραουθκια ηταν μαλλον ανιαρα, χωρις μελωδιες και στιχους που να καμνουν τζιαι καμιαν εντυπωση.Καλες φωνες οι ηθοποιοι αλλα ενεν μονο η φωνη που καμνει το τραγουδι ενεν;

Καποια που τα ακουσματα ηταν λλιο τζαζε τζιαι εθυμισαν μου το πιο κατω τραγουδι που εσιει τζιαι παραπλησιο θεμα.

Μονο που το συγκεκριμενο εν νακκο πιο καλο

Οπως τζιαι να’σιει, τζιαι επειδη εν ξερω τι να καμω με τον ελευθερο μου χρονο – τις νυχτες ιδιαιτερα – η παρασταση εξυπηρετησε ενα σκοπο τζιαι ετσι εν μπορω να πω οτι ηταν χασιμο χρονου.

Η παραγωγη ηταν ψηλου επιπεδου – η μουσικη ηταν ζωντανη τζιαι η σκηνογραφια ευφυεστατη τζιαι καλαισθητη – τζιαι οι ηθοποιοι αναμφιβολα εχουν ταλεντο τζιαι ικανοτητες τζιαι θα ηθελα να τους ξαναδω. Αλλα εν απογοητευση τα υπολοιπα που στο κστω κατω εν περιπου τζιαι το μισο μερος της εμπειριας

ΥΓ: Που τον τζιαιρο που εσιει να γραψω ετσι πολλα επονησα την κκελλε μου

Advertisements

3 thoughts on “The Passenger goes to the theatre

  1. Ευτυχώς που διάβασα τα σχόλια σου. Παρόλο που τα γούστα του καθενός διαφέρουν, όπως το έγραψες εφκαλες με που τη σκέψη ότι έχασα κάτι που άξιζε.
    Επιμένω πάντα ότι χρειάζεται ένα έξυπνο/ πρωτότυπο ή έστω καλά στημένο σενάριο, πέρα που την καλή παραγωγή και ηθοποιία βεβαίως.

    Είδα το “39 steps” στο θεατρο Διόνυσος και ενθουσιάστηκα από όλο το “πακέτο” .

    Άτε ξεκουράστου
    🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s