Θυμαμαι γυναικες που ειδα για λιγες στιγμες πριν δεκαετια και βαλε

Δεν θα τις ξαναδω ποτε ξανα στη ζωη μου

Η κι’αν τις δω μετα απο χρονια δεν θα τις αναγνωρισω, μεταμορφωμενες οπως θα’ναι απο το περασμα του χρονου

Στην μνημη μου ομως θα ειναι παντα εκει, χωρις ιχνος φθορας.

Ειναι λες και οταν τις ειδα εκανα ενα αντιγραφο τους απο πηλο και το εβαλα μεσα σε ενα κουκλοκοσμο και το καθενα απο αυτα ειχε μεσα του μονο λιγα γραμμαρια απο την ψυχη τους – οσα προλαβα να μαζεψω εκεινες τις στιγμες που περνουσα διπλα τους.

Τις νυχτες τις βλεπω ολες μαζι στοιβαγμενες σε ραφια οπως τα παιγνιδια στις βιτρινες των καταστηματων τα Χριστουγενα.

Και τοτε με πιανει η ιδια μελαγχολια που πιανει το καθε μικρο παιδι που μεγαλωσε  και βλεπει τα πραγματα που καποτε τον εκαναν να νιωθει τοση χαρα τωρα να ειναι απλως αντικειμενα που μαζευουν σκονη.

Advertisements

4 thoughts on “

  1. Πολλά όμορφο ποστ! Πάλε καλά να λαλεις που εν βλέπεις τις “κούκλες” να σε βουρούν πουπίσω, σαν τον Chukie!

  2. Τελικά βρήκες την έμπνευσή σου..

    Δε νομίζω να έχω βιώσει κάτι ανάλογο.
    Πολύ απροκάλυπτα και πολύ “ρηχά” σβήνω πρόσωπα και καταστάσεις.
    Σαν ο σκληρός δίσκος μου να έχει μόνο περιορισμένο χώρο για ανθρώπους που περνούν και χάνονται.
    Μερικές φορές νιώθω ευγνώμων για αυτήν του τη δυνατότητα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s