Να περπατάς σε έρημους δρόμους το μεσημέρι, να νιώθεις πας το πρόσωπο σου τον κρύο αέρα, να γυρίζεις τα μαθκια σου πανω τζιαι να βλεπεις λιλα λουλούδια να πέφτουν σαν τις σταγόνες της βροσιής με φόντο το γλυκό γκρίζο φόντο που μπορείς να δεις μόνο στα σύννεφα.

Η μοναξιά ενεν ωραία αλλά η ομορφκιά του κόσμου κάμνει σε να την ξεχάσεις κάποιες φορές.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s