Walking

Ενει ξέρω για σας αλλά εγώ συνήθως όταν ακούω για τρομοκρατική επίθεση με 1 ή 2 θύματα ψιλο-προσπερνώ την με ένα αίσθημα περιφρόνησης ως προς τα αποτελέσματα της. Με άλλα λόγια δηλαδή κάπου μεσα σε ένα δωμάτιο μες το μυαλό μου ένας γραφκιάς απλούμενος πάς την καρέκλα φωνάζει “Μα τι τρομοκρατική επίθεση εν τούτη σιορ αμα θκυό πλάσματα εκαταφέραν τζιαι εσκοτώσαν? Να πιαν κούσπο τζιαι κανεί ολάν!” τζιαι μετά συνεχίζει την πασιέντζα του.

(Εσιει Windows 3.1 μες το γραφείο του ακόμα – έκοψε έξω που το σχέδιο εκμοντερνισμού της εταιρείας)

Παρόμοια περιφρόνηση νιώθω τζιαι όταν ακούω για αεροπορικά-ναυτικά και λοιπά δυστυχήματα στα οποία μπορεί να επεθάναν ένας ή θκυό φουκαριάρηδες. Unlucky bastards που λαλούν τζιαι οι Εγγλέζοι, ο σχηματισμός μιας αντιμετώπισης μάλλον κοροιδευτικής η οποία βασίζεται πάνω στον άξωνα του εντυπωσιακά παράλογου κανόνα “ότι εάν που τα 300 άτομα μόνο τούτοι οι 2 εκαταφέραν τα τζιαι επεθάναν τότε εν ατζαμίες”

Τις Κυριακές συνήθως κάμνω ένα μεγάλο περίπατο μέσα τζιαι έξω που τον πυρήνα της πόλης, κάποτε επειδή εν όμορφη η ημέρα τζιαι θέλω να την απολαύσω, πολλές φορές επειδή εν εχω τίποτε άλλο να κάμω με την ζωή μου.

Οι περιπάτοι τούτοι λοιπόν κάποιες φορές ανταμείβουν τον κόπο μου με διάφορα συναισθήματα τζιαι διαπιστώσεις.

Τις φορές που αναγκάζομαι να κατεβώ στην άσφαλτο επειδή πάνω στο πεζοδρόμιο έσιει στη σειρά ένα Smart τζιαι ένα Battleship-class SUV γεμίζουν με με συναισθήματα αγανάκτησης, θυμού τζιαι μίσους εναντι των συμπατριωτών μου.

Τις φορές που στον περίπατο μου τυχαίνει να δω όμορφες κοπέλλες να περπατούν ανέμελα επιστρέφω σπίτι γεμάτος λαγνεία

Εσιει τζιαι κάποιες φορές όμως που επιστρέφω συνηδειτοποιώντας ότι πρέπει να αλλάξω την αντίληψη μου για κάποια πράγματα. Η να γράψω ποστ στο Blog εν προκειμένω.

Οπως την προηγούμενη Κυριακή όπου βρέθηκα να περπατώ έξω που την πρεσβεία της Λιβύης, χώρα στην οποία σιγοβράζει ένας εμφύλιος με τις συναφείς τρομοκρατικές επιθέσεις. Στον κήπο του κτηρίου στεκόταν ένας φρουρός ενώ τριγύρω δεν είσιε ψυσιή. Ουτε αυτοκίνητα στο δρόμο, ούτε άνθρωπος στο πεζοδρόμιο. Τζιαι βλέποντας τούτη την ερημιά χωρίς να το περιμένω ήρτε τζιαι ήβρε με η σκέψη ότι αν έκαμνε έκρηξη μια βόμβα οι μόνοι μακαρίτες θα ήμουν εγώ τζιαι ο φρουρός. Θα ήμουν δηλαδή ακριβώς στη θέση των φουκαριάρηδων που ανέφερα στην αρχή – ένα τίποτα δηλαδή, κάτι που εν θα απασχολούσε κανένα εκτός που τις οθόνες των υπολογιστών τζιαι τις μηχανές που τυπώνουν εφημερίδες.

Εκμεταλλευόμενος λοιπόν την σπάνια αυτή επιφώτιση αποφάσισα να αφιερώνω πάντοτε ένα κομμάτι από τον συλλογισμό τζιαι τον χρόνο μου στην μνήμη των θυμάτων της όποιας τρομοκρατικής επίθεσης για τον απλό και αληθινό λόγο ότι “Θα μπορούσε να ήμουν εγώ”

Advertisements

One thought on “Walking

  1. Eν το σκέφτηκα ποτέ έτσι. Αλλά ναι. Ακόμα και μειονότητα ή τελος πάντων αμελητέος για κάποιους αριθμός εν παύουν να εν θύματα ενεν; Θα το θυμάμαι αυτό το κείμενο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s