Tales of frustration

Προσωπικά εγώ εβαρέθηκα την παλιά πόλη.

Ναι.

Εβαρέθηκα την.

Εβαρέθηκα σχεδόν ούλλη η νυχτερινή ζωή της πόλης μου να εν σε 2-3 δρόμους.

Εβαρέθηκα τα καφενεία που αννοίουν συνέχεια το ένα δίπλα που το άλλο τζιαι που στο τέλος εν ξεχωρίζουν μεταξύ τους.

Εβαρέθηκα να θωρώ τους μεσοαστούς που πριν ενα χρόνο ενομίζαν ότι ήταν να τους εσφάζαν οι πακιστανοί αν επηαίνναν στην παλιά πόλη τωρά να κάμνουν ουρά 20 πλάσματα για να αγοράσουν λαχματζούν.

Εβαρέθηκα να θωρώ τις χαζογκόμενες τζιαι τους φλώρους να παρκάρουν τα ακριβά τους αυτοκίνητα πάνω σε ότι πεζοδρόμιο εύρουν για να πάν στα κυριλλέ μπαράκια τζιαι να μεν σου αφήννουν ούτε μια παθκια τόπο για να περπατήσεις.

Εβαρέθηκα να θωρώ τραπέζια όπου πάω τζιαι όπου σταθώ.

Εβαρέθηκα το “παραδοσιακό” στυλ. Εβαρέθηκα τις ψάθινες καρέκλες σας.Εβαρέθηκα τζιαι τις λεμονάδες σας τζια τα ρακόμελα σας τζιαι τις σουμάδες σας τζιαι ούλλα τα άλλα συναφή σκευάσματα σας.

Αυτά.

Advertisements