Sleep

Νιώθω ότι ζω μέσα σε ένα κόσμο που εκατασκευάστηκε ειδικά για να μου διά την ψευδαίσθηση ότι εν αληθινός.

Νιώθω ότι όπου πάω τζιαι όπου σταθώ είμαι σε ένα ζωολογικό κήπο τζιαι μέσα στο κλουβί είμαι εγώ τζιαι θωρώ τους αθρώπους που ήρταν ανέμελα να ποσκολιστούν ένα απόγευμα.

Νιώθω ότι ο ρομαντισμός που μου απέμεινε τζιαι τζείνη η πίστη ότι έσιει ομορφκιά στο κόσμο εν στο κρεβάτι του νοσοκομείου με καμπόσους γιατρούς που πάνω τζιαι ένα να έσιει το κουμπί πάνω στο switch τζιαι να θωρεί το ρολόι του συνέχεια γιατί εσιει να παει τζιαι παρακάτω ,πόσην ώρα, να τελειώνουμε.

Νιωθω ότι οι γυναίκες στην ζωή μου, τα τελευταία χρόνια, εν όπως ένα βαγόνι του μετρό που φκερώνει σιγά σιγά, σταθμό με σταθμό. Τζιαι όσες τύχει τζιαι μπούν μέσα εν απλώς distant echoes των προηγούμενων με εμένα να συνηδητοποιεί μια καλή ημέρα ότι κάμνει προσπάθεια για να τις ερωτευτεί τζιαι τούτο επειδή εν εσιει άλλες πιον τζιαι τα χρόνια περνούν τζιαι καλύττερα εν τζιαι να γίνουν τα πράματα, μόνο σειρόττερα άρα εν τζιαιρός να το πάρω απόφαση ότι με την αγάπη ετέλειωσα.

Νιώθω ότι θα ήθελα να τζοιμηθώ για 1000 χρόνια για να ξυπνήσω τζιαι να μεν αναγνωρίζω τίποτε που τούτο τον κόσμο.

Νιώθω ότι o μόνος αέρας τζιαι το μόνο φως εν η μουσική πιον. Τίποτε άλλο.

Νιώθω ότι έπρεπε να τα γράψω κάπου τούτα. Might as well be here.

Advertisements