Εχω πάντα κλειστά τα παραθυρόφυλλα την νύκτα.

Τζιαι την πόρτα.

Εν θυμούμαι πότε εσήκωσα τούτη τη συνήθεια. Ούτε μπορώ να σκεφτώ τι με έκαμε να είμαι έτσι.

Εν ένα που τζείνα τα πράματα που πιάννεις τον εαυτό σου να αντιλαμβάνεται τζιαι καταλάβεις ότι εν είσαι τζείνος που ήσουν παλιά.

Οτι τζείνη ήταν η ζωή κάποιου άλλου τζιαι εσύ θυμάσαι την σαννα τζιαι εθκιέβασες την σε ένα βιβλίο ή είδες την σε μια ταινία.

Που ήμουν μιτσής πάντως, όταν επήεννα σχολείο, εν ήμουν έτσι. Αφηννα ανοιχτά.

Μες τα σκοτεινά ξεχάννω τον κόσμο. Εν σάννα τζιαι ολόκληρο το Σύμπαν, ούλλη η δημιουργία, εν μόνο τούτο το δωμάτιο. Τζαι πίσω που το γυαλλί τζιαι το αλουμίνιο υπάρχει μόνο η ανυπαρξία, το χάος.

Τζιαι τότε, όταν ακούω την μουσική τζιαι μεταμορφώνω την πραγματικότητα με τούτο το τρόπο νιώθω ανακούφιση.

Οι την ανακούφιση που φκαίννει που την ελπίδα ή που την επιτυχία.

Αλλά την ανακούφιση που φκαίνει όταν η ψυσιή σου σταματά να παλεύκει,ξαπλώνει στη γή τζιαι εν περιμένει τίποτε αλλο.

Advertisements

One thought on “

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s