Θεόδωρος Αγγελόπουλος

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ήταν πάντα μόνο ένα όνομα για μένα – κάτι απόμακρο, όπως κάτι ονόματα ανθρώπων που διαβάζεις σε βιβλία ιστορίας.

Είχα δει αποσπάσματα των ταινιών του για πρώτη φορά πριν κανένα χρόνο, τυχαία. Ξαφνιάστηκα από την ομορφιά τους – φωτογραφία,μουσική,συναισθήματα, ήταν κάτι που μπορείς να αποκαλέσεις ποίηση χωρίς να νιώθεις ότι υπερβάλλεις.

Σπάνιο πράγμα.

Ποτέ όμως δεν μπήκα στο κόπο να βρω και να δω κάποια που τις ταινίες του.

Αντί αυτού είδα πολλές μαλακίες. Στην τηλεόραση, στο σινεμά.

Τωρά που πέθανε επήρα το απόφαση να τις δω.

Επρεπε να πεθάνει για να συγκινηθώ.

Ξέρεις, περιμένεις ότι οι μεγάλοι δημιουργοί εννά έχουν έναν αξιοπρεπή θάνατο – η ανταμοιβή για την προσφορά τους στους υπόλοιπους ανθρώπους.

Τζιαι έτσι περιστατικά προσγειώνουν σε ανώματα, πάντα.

Εν που τις λλίες φορές στη ζωή μου που λαλώ τούτη τη λέξη, τζιαι νιώθω την:

“Κρίμα”

Ο σύνδεσμος οδηγεί σε ένα ποστ-αφιέρωμα του πιτσιρίκου για τον Αγγελόπουλο.

Θεόδωρος Αγγελόπουλος

Advertisements