The cultured Passenger

Επήα σε μιαν έκθεση την Τετάρτη τζιαι σε μιαν γκαλερί την Παρασκευή.

Πολλή τέχνη ρε παιδί μου.

Η πρώτη ήταν installation exhibition. Το πρώτο έκθεμα ήταν θκυό άδεια δωμάτια που στη μέση είχαν μια τηλεόραση – ή projector εν θυμούμαι – που έδειχνε διαλόγους που εδιαδραματιστήκαν σε τζείνα τα δωμάτια πιο παλιά. Θεατρικοί διάλογοι δηλαδή μεταξύ θκυό ατόμων, όι τυχαίες κουβέντες. Ημουν κουρασμένος τζιαι εν εμπορούσα να συγκεντρωθω για να ακούσω τι ελαλούσαν. Η μάλλον μπορεί απλώς να μεν ήθελα να είμαι μπροστά που οθόνη πάλε. Είμαι σίουρος ότι κάτι ήθελε να δείξει ο καλιτέχνης με τούτο το setup αλλά μου διέφυγε.

Το δεύτερο έκθεμα ήταν καμπόσες άσπρες κάσιες. Κάτι έγραφε μια πλακέτα ότι η καλιτέχνης ήθελε να αφήσει τον επισκέπτη να φανταστεί τι θα είχαν οι κάσιες πάνω, να κάμει την δική του έκθεση τζιαι διάφορα τέτοια. Εν μπορώ να πω ότι ένιωσα την αγωνία του καλιτέχνη για το θέμα τζιαι εν είχα ούτε μαρκαδόρο για να σχεδιάσω τίποτε έτσι επήα παρακάτω.

Το τρίτο και τελευταίο έκθεμα ήταν καμπόσες φωτογραφίες που τρεις διαφορετικούς τόπους: κάτι βουνά στο Τρόοδος, κάτι διαλυμένες μηχανούες τζιαι κάτι εγκαταλειμμένοι τάφοι σε κάποιο νεκροταφείο. Ησιε τζια μια χάρτενη μακέτα δωματίου στο κέντρο με παρόμοιες φωτογραφίες στους τοίχους της.Κάτι έγραφε μια πλακέτα ότι η καλιτέχνης θέλει να αναδείξει την απουσία των ανθρώπων μέσα που την δουλειά της αλλά εν μπορώ να πω ότι ένιωσα κάποια συγκίνηση βλέποντας την προσπάθεια της. Εθυμήθηκα την μοναξιά της αγελάδας του Μαέβιους Παχατουρίδη τζιαι ήμουν έτοιμος να σκάσω ένα γέλιο αλλά εσυγκρατήθηκα. Τέλος πάντων, το κρασί ήταν μούχτι

Την Παρασκευή επήα σε μιαν άλλη γκαλερί στην παλιά Λευκωσία. Ο καλιτέχνης έκαμε μια σειρά που σχέδια με πεννάκι διασκορπισμένα με κείμενο τζιαι αποκόμματα που περιοδικά.Κάποιον είδος κολάζ δηλαδή. Κάποιοι εθυμίσαν μου το intro που τους Monty Python τζιαι κάποιοι άλλοι απλώς εκουράσαν τα μμάθκια μου. Τα σχέδια ήταν σχεδόν ούλλα πάνω στο ίδιο μοτίβο το οποίο ήταν καμπόσες πασιές μαύρες γραμμές που εμπλέκονταν μεταξύ τους όπως τον κόμπο. Ο κατάλογος έγραφε ότι ήθελε να αναδείξει κάτι ο καλιτέχνης με τζείνη την πομπώδη γλώσσα που για κάποιο λόγο εν standard σε έτσι παρουσιάσεις αλλά εγώ τούτο που εκατάλαβα όταν εκαθάρισα την σαντιγύ εν ότι ο τύπος απλώς εσχεδίαζε, έγραφε τζιαι εκόλλα ότι του έρκετουν τζείνη την στιγμή. Αν μη τι άλλο τουλάχιστον τούτα εκφράζαν κάτι που την ψυσιή του καλιτέχνη έτσι ήβρα τα ενδιαφέρον. Α ναι, κάποια που τα έργα εν ήταν πίνακες αλλά μπογιές τζιαι αποξηραμένες κλώστές γόμας ή κάποιου άλλου χημικού τελος πάντων. Εμπήκα στον πειρασμό να τις σπάσω με τα δάχτυλα μου – ήμουν κουρασμένος τζιαι τζείνη την ημέρα – αλλά εσυγκρατήθηκα, σκέφτου τωρά να μας κινήσουν τζιαι αγωγή για ζημιά αν και με ένα σωληνάριο UHU τζιαι μπογιά είμαι σίουρος ότι θα εμπορούσα να τα έσαζα. Τέλος πάντων, το κρασί ήταν μούχτιν

Ηταν να επήεννα τζιαι σε μιαν άλλη έκθεση φωτογραφίας αλλά εβαρέθηκα. Οι γκαλερί αυξάνονται και πληθύνονται στη πόλη με ένα ρυθμό που σε κάμνει να αναρωθκιέσαι αν όντως έχουμε κρίση σε τούτη τη χώρα – αν δεν έσιει ο κόσμος λεφτά τότε ποιός τροφοδοτά τούτους ούλλους που τις έχουν; Ο καθένας φαίνεται να αννοίει γκαλερύ τελικά – πιάννει μιαν τρύπα στην παλιά λευκωσία ή ενα κατάστημα βάφφει τους τείχους τζιαι βάλλει λλία spotlights, διά της τζιαι ένα made-up ονομα τζιαι μετά καρτερά τους καλιτέχνες. Απ’ότι ακούω που γνωστούς το ποσοστό που πιάννουν που κάθε πώληση εν διψήφιο. Καλό pocket money. Σκέφτομαι τζιαι εγώ να κάμω το διαμέρισμα μου γκαλερύ. Εσιει τα δωμάτια τζιαι το σαλόνι του, αν βάλουμε τζιαι θκυό σειρές που πίνακες πάνω στους τειχους χωρεί καμπόσους. Εχω τζιαι κάτι μπουκάλες κρασί μες το ψυγειο, έχω τζιαι ένα τυρί Ενταμ, εννά κάμουμε τζιαι τα καθιερωμένα τσιμπίματα για τους επισκέπτες. Αν απλώννω τζιαι πάνω στο καναπέ σαν βλέπουν τα εκθέματα εν νομίζω να τους πειράξει. Η μάλλον μπορεί να μετατρέψω τζιαι τον εαυτό μου σε έκθεμα, human installation ή ξέρω γω πως το λαλούν είμαι σίουρος ότι υπάρχει ο όρος τζιαι στο έντυπο που εννά τυπώσω εννά γραφεί ότι θέλω να αναδείξω την βαριεστημάρα του σύγχρονου αθρώπου.

Advertisements

7 thoughts on “The cultured Passenger

  1. Human Installation, για να αναδείξεις τη βαριεστημάρα του σύγχρονου ανθρώπου!! Πολλά καλό! Αρέσκει μου πολλά άμα γράφεις με τούτον τον εμμέσως αισιόδοξο κυνισμό σου! : ) Απολαμβάνω το!

  2. Cool idea. Τα πάντα είναι τέχνη και εμείς γεμώσαμε με “καλλιτέχνες”, πολύ κολτουρέ εξελίσσεται η Λευκωσία…

  3. Ο Μαέβιους, haha 🙂

    Το πρώτον όπως το λαλείς πάντως πιθανόν να ήθελε να αποτυπώσει την επιτειδευμένη φυσικότητα τζιαι το artificiality της ανθρώπινης επαφής. Ας πούμε.
    Εν γεγονός πάντως, έσιει πολλούς δήθεν κουλτούρες τύπους που κυκλοφορούν.
    Για το free wine τζιαι τα τσιμπήματα, αννεν πλούσιο το μπουφέ είμαι μέσα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s