Rosa

Το δωμάτιο μου ψυγείο,

Το σπίτι φούρνος που σιγοβράζει.

Αννοίω την πόρτα τζιαι στέκουμαι στο ανάμεσο

Τζιαι καρτερώ να σχηματιστεί μια καταιγίδα τζιαμέ

Πάνω που την κκελλέ μου.

 

Είχα πει εχτές ότι εν θα ξανάγραφα δαμαί.

Οταν έν ζεις, εν γράφεις.

Η μάλλον όταν εν ζεις, γράφεις πράματα κενά

Οπως τις χάρτινες ακέφαλες μορφές

που καρτερούν τους τουρίστες

να φκάλουν φωτογραφία

Αλλά επειδή σήμερα επροέκυψε κάτι που ενεν κενό

Γράφω.

Εθυμήθηκα το τραγούδι τούτο μετά που χρόνια πολλά,

Καθώς άκουα την Ρόζα του Αλκαίου-Μικρούτσικου-Μητροπάνου.

Για την ίδια Ρόζα μιλούν τζιαι τα θκυό.

Μπορεί κάποιοι που σας να το ξέρατε ήδη, μπορεί τζιαι όι.

Μπορεί κάποιοι που σας να ψάξουν την ιστορία της ή τα Τροπάρια Για Φονιάδες του Μικρούτσικου, μπορεί τζιαι όι

Οτι τζιαι να κάμετε, εγώ εν τζιαι να το μάθω ποττέ.

Την πρώτη φορά που το άκουσα ήμουν μαθητής, εν θυμάμαι ποια χρονια

Μισή ζωή πίσω.

Τζιαι τωρά σαν τα γράφω τούτα, ο νους μου πάει ακόμα πιο πίσω.

Καβάφης, που ένα σχολικό βιβλίο με τσαλακωμένες άκρες

Δώδεκα και μισή. Πως πέρασεν η ώρα

Δώδεκα και μισή. Πως πέρασαν τα χρόνια

2 thoughts on “Rosa

  1. ‘Ενα μέρος τούτου που γράφεις φαίνεται μου περίεργο σε σχέση με τζιοίνα που περιμένω να γράφεις. Εν είμαι σίουρη ποιο. Ούτε αν έσιει σημασία.
    Γενικά εν καλές οι εκπλήξεις κάποτε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s