Weathering

Εψές είδα αθρώπους που είχα να τους δώ που το σχολείο.

Εβλεπα τους καμπόσην ώρα. Ακόμα τζιαι όταν εν τους μιλούσα.

Για κάποιο λόγο εν εμπορούσα να επεξεργαστώ το γεγονός ότι τα πρόσωπα τους είχαν αλλάξει, εν ήταν τζείνα που αθυμούμουν, εφαίνουνταν γερασμένα.

Πόσον αστείο εν τούτο που έγραψα πριν λλίο, αλήθκεια.

Επήα σπίτι μετά, έπιασα μια φωτογραφία μου που το σχολείο τζιαι εστάθηκα μπροστά που τον καθρέφτη.

Εβλεπα την φάτσα μου τζιαι την φωτογραφία για λλίην ώρα.

Ούτε εμένα το πρόσωπο μου ήταν το ίδιο με τότε.

Αλλά στο τέλος αποφάσισα ότι το πρόσωπο στη φωτογραφία εν μου αρέσκει παραπάνω που το πρόσωπο του καθρέφτη.

Επήα τζιαι έππεσα αμέσως μετά που τζείνη την στιγμή.

Τζιαι εν τούτη η στιγμή που με έκαμε να φκάλω τούτο το Σαββατοκυρίακο γιατί it was shit, really.

Advertisements

5 thoughts on “Weathering

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s