Αν έχω τη ζωή σωστά

Τελικά το πιο επώδυνο ένεν το να είσαι μόνος σου.

Είναι το να μεν μπορείς να μοιραστείς τις ομορφκιές του κόσμου.

—-

Οταν ακούς τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου συνεχόμενα, για ώρες, δημιουργείται μια μυσταγωγία. Εν επειδή το κάθε τραγούδι εν ένα παραμύθι, ένας θρύλος, ένα μικρό κομμάτι που έπος. Πότε τούτο που φκαίνει εν ανάλαφρο τζιαι δροσερό όπως την υγρασία πάνω στα φύλλα το πρωί, τζιαι πότε έσιει ρίζες βαθκιές, που φτάνουν στα έγκατα της ψυσιής τζιαι της ύπαρξης.

Εν άφηκε τραγούδι που να μεν έπαιξε πόψε.

—-

Αραγες,

όταν πεις “εκουράστηκα” τρεις φορές

ρουφά σε μέσα το λυχνάρι;

—-
Σήκω και δώσε μου κρασί τα λόγια είναι καμένα

απόψε το χειλάκι σου είναι το παν για μένα.

Κι όσο για τα ταξίματα και για τα κρίματά μου

τα βλέπω σαν τα κατσαρά μαλλιά σου μπερδεμένα
—-

Advertisements

5 thoughts on “Αν έχω τη ζωή σωστά

  1. Αν σε ρουφά μέσα ενδιαφέρουμαι κι εγω πάντως..

    Για το Θανάση τι να πω, τα είπες ολα εσυ.

  2. τι ωραίος ο θανάσης…
    το σιντί της αγίας νοσταλγίας το είχα αγοράσει από ένα δισκάδικο τάχα σε τιμή ευκαιρίας γιατί ένεπουλιέτουν…
    εν ποτούτα που εν ακούει κανένας;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s